sakin sakin

İçim deli fişek bir gün yaşarken beni anca "Sakin" paklar diyerek koydum albümü. Yine her şarkıda duygu patlamaları, yine taşkınlık.
Benim kalbimde her gün 1 Mayıs olayları çıkıyor.
Dizginlenemeyen alter egom her gün cam çerçeve indiriyor.
Yine albümü baştan sona bir roman gibi okudum.
Her seferinde olduğu gibi bu kez de sevdiğim cümlelerin altını çizdim.
Aynı yerlerde ağladım.
Aynı yerlerden küfür kıyamet.
Ve altıncı şarkıda yine durdum.
Garip bir bağdaştırma haliyle albümü ilk dinlediğim gün aklıma geldi.
Elimde "Darağacında Üç Fidan".
Nasıl birleşti bu şarkı ve o üç fidan bilmem.
Ama ne zaman "Bu Defa" çalsa saygı duruşuna geçiyor kalbim.
Üzülüyorum.
Garip bir zaman sekmesi yaşanıyor beynimde.
Hop, 1972'te o meşhur duruşmadayım.
Üç genç adam.
Gözlerinde kimilerinin ukalalık olarak algıladığı o kendinden emin bakış.
Oysa korku vardı kalplerinde. Olmaması mümkün mü?
Ölüm kokuyordu ortalık. Ve kalem kırıldı.
Ben kırıldım, babam kırıldı, biz kırıldık.
Bir nesil toptan döküldük ortalığa, hala toparlanamıyoruz.