zippie can not be silent

ahmaklıktır günün adı

2011-01-16T05:49:00.000-08:00

Sen’i dinliyordum.
O uzun sakallı güzel adamın sesi okşuyordu başımı
Gülme
Mübalağa değil söylediklerim
Tanıdım ben o adamı
Huysuzları bir kez daha sevdim
Bir kez daha bağrıma bastım onunla
Ben koca bir ana oldum, sarmaladım onu.
Şimdi o kucaklıyor elimde kırıklarla duran beni
Üstelik senin gibi kaçmıyor kanamaktan
Benim canım yanmış
Benim kalbim kırık
Ama o toy zamanlarının ahmaklığını unutmuş bir dede gibi başımı okşuyor

Penceden gelen uğultu hatırlatıyor
Artık biraz evle ilgilenmek lazım
Camları değiştirmek, bir de macun çekmek
Çok şey geliyor aklıma
Yapacak ve yapılamayacak
Üzülüyorum şimdi
Diyeceklerim vicdanımın sansürüne uğruyor
Duruyorsun
“Ocakta yemeğim var” dememi bekler gibi
İçten içe bilsen de
İnkar ediyorsun
Tecahül-i arif derlerdi eskiler
Sen ne dersin bilmem
Şimdi ben elimde kahve
Önümde bir yığın okunacak öğrenecek şey
Kısa bir hayat
Koca bir vicdan
Küçük bir oğlan
Ve
Bir dolu gözyaşıyla
Çökmüşken yerime
Başlıyor yaylılar
“Kreşendo, kreşendo” diye bağırıyor şef
Sonra kabarmışken içimin denizleri
Fısıldıyor yeniden
“Piyano, piyano”
Duruyorum ben de
Hep bir yere yetişmesi gereken ruhum bile duruyor
Elim duruyor
Gözüm duruyor
Kalbim duruyor
Duruyor zaman
Yaklaşıyor final

bir zamanlar deli gönlüm

2010-06-04T13:27:00.000-07:00

Üstünde pijama, ayağında terlik, elinde çay. Televizyon açık. Sia çalıyor. Evin kendine ait bir dağınıklığı var, sevgilisi ona "yaşanmışlık" diyor. Ama genelde derli toplu. Ebeveynlerin takdirine şayan. Duvarda siyah beyaz bir fotoğraf. Oğlan 3 aylık olmuş. Gözleri pört pört ona bakıyor. Her baktığında gözler fışır.

Müziğin sesi az kısık. Mutfakta çay fokurduyor. Birazdan sevgili gelecek, bir kapsül Grey's Anatomy atılacak, sonra da cuppa yatak. Yarın yine gün erken başlayacak malum.
Hani şimdi biri dese ki "Ben bu kızı tanırım. Bu var ya bu, bir gün Londra'dan geldiydi de Taksim'in ortasında 'simiiiittçiii amcaaa seni de çok özledim' diye amcanın tekine sarılmıştı. Sonra kesmemiş, midyecinin önüne dikilmiş, 'ah canım midyeler nasıl da kıydılar size' diye ağlamıştı. Sabahın beşlerine kadar orası senin, burası benim diye gezer, yorulmaz, hatta gezdikçe açılır, açıldıkça saçılırdı. Eğlenmesi keyifli ama bir o kadar yorucuydu"... Hani ola ki bunları dese, hiç kondurur musunuz...

Şimdi ara ara bir şarkıyla teeeeeeeeeee o günlere gidip düşünüyor. "Vayzını be neler yaşamışız" diyerek oğluna bakıyor. Kendi kendine diyor ki; "oğlum ben sana ne öğreteceğim, tekilanın nasıl içileceğini mi, hangoverla nasıl başedileceğini mi, motorda uyuyakalırsan ne yapman gerektiğini mi yoksa ailenden gizli nasıl sigara içeceğini mi..." İşe nerden başlamalı acaba...

Hayır "bana benzeme sakın" dese olmaz. Özünde iyi bir insandır nihayetinde. Bakma saçma sapan bir sürü hikaye toplamış şu 30 yıllık ömründe ama anlatacak da çok şeyi var. "Dediğimi yap, yaptığımı yapma" da diyemez babası gibi. "İyisi mi" diyor "dinle sen benim hikayelerimi, gül, eğlen, dalganı geç, sonra kendi hayatını yaşa yavru. Benzeme sakın kimseye."

sakin sakin

2010-05-18T10:58:00.000-07:00

İçim deli fişek bir gün yaşarken beni anca "Sakin" paklar diyerek koydum albümü. Yine her şarkıda duygu patlamaları, yine taşkınlık.
Benim kalbimde her gün 1 Mayıs olayları çıkıyor.
Dizginlenemeyen alter egom her gün cam çerçeve indiriyor.
Yine albümü baştan sona bir roman gibi okudum.
Her seferinde olduğu gibi bu kez de sevdiğim cümlelerin altını çizdim.
Aynı yerlerde ağladım.
Aynı yerlerden küfür kıyamet.
Ve altıncı şarkıda yine durdum.
Garip bir bağdaştırma haliyle albümü ilk dinlediğim gün aklıma geldi.
Elimde "Darağacında Üç Fidan".
Nasıl birleşti bu şarkı ve o üç fidan bilmem.
Ama ne zaman "Bu Defa" çalsa saygı duruşuna geçiyor kalbim.
Üzülüyorum.
Garip bir zaman sekmesi yaşanıyor beynimde.
Hop, 1972'te o meşhur duruşmadayım.
Üç genç adam.
Gözlerinde kimilerinin ukalalık olarak algıladığı o kendinden emin bakış.
Oysa korku vardı kalplerinde. Olmaması mümkün mü?
Ölüm kokuyordu ortalık. Ve kalem kırıldı.
Ben kırıldım, babam kırıldı, biz kırıldık.
Bir nesil toptan döküldük ortalığa, hala toparlanamıyoruz.

2010-05-14T11:56:00.000-07:00

onu en iyi tanıyan insandı bunu söyleyen. "gözlerin mutlu bakmıyor" dedi. "ne oldu sana da böyle oldu"...
durdu, farkına vardı. kendini bile kandırır olmuş.
sırasıyla binlerce kare, milyonlarca fotoğraf, sayısız an geçti gözünün önünden.
hani sanki ölmeden önce izlenen film şeridi gibi.
kendine bile itiraf edemediği mutsuzluklar.
oysa birçok insanın olmak istediği yerde ve bir sürü mutluluk sebebiyle birlikte konuşlanmıştı.
"içim acıyor" dedi. "geçmişimde öyle kanayan yaralar var ki yarını düşünmeye korkar oldum."
acılar yıllarla azalmıyor, kanadıkça kanıyordu belli ki.
hep "bu işi kaparsam, ona sahip olursam, oraya gidersem kesin çok mutlu olurum" diyerek ötelediği mutluluk her şart yerine getirilse de içine yerleşemedi.

şimdi ben onu düşündüm de ürktüm.
"mutlu olmak için sebep aramamalı" dedim kendi kendime.
varım, varım, varım.
yetmez mi?!

kafayı taktım sana anlasana

2010-05-04T23:00:00.000-07:00

Bugünlerde kafayı dubstep olayına taktım. Önce tesadüf eseri halis mulis İngiliz prodüktör Skream'in 2006 çıkışlı albümünü dinledim. Dinlerken kendi kendimin geç kalmışlığına "pes" dedim. Sonra pek merak ederek yutüb'den kendisini arattım ki ne göreyim? Meğer kendisi remixleriyle de bayağı bir meşhurmuş. Biz kafayı bu yazın festivallerinde kimlerin sahne alacağına yorarken meğer Skream abi atı almış da Üsküdar'ı çoktan geçmiş. Özelliklen La Roux'un "In For The Kill" şarkısına yaptığı remixe bayıldım. Hatta dinlediğim dubstep potpurisinde bir numeroma yerleştirdim ama baştan söyleyeyim. Diğerlerine de zaman ayırmak lazım. Zihin açıyor adeta. Misal amatörce bir dubstep karmaşası yapsak bir numara kesinkes "In For The Kill" olur ama Klaxons'ın "Not Over Yet" şarkısı için hazırladığı remix de bu listeye kıyısından köşesinden mutlaka girer. İşte sabah sabah oturup keşfettiğim, yanında sütümü içtiğim, gökyüzüne daldığım, oğlumu uyuttuğum birkaç dabım sitepim remiks.

İşte benim favoritim:

Klaksoncularınki de pek güzel:

Müziğin dili, dini, ırkı olmaz. En sevdiğim şey de bu. Kaliforniyalı siyahi prodüktör Flying Lotus da bu dubstep konusunda oldukça başarılı. Az veren candan, çok veren maldan atasözüne gönderme yapan 1.40 sn'lik "Rickshaw" müzikte doğu batı sentezi konusunu da bir kez daha gündene getiriyor.

Mt. Eden'i özellikle kayırıyorum dostlar. Neden derseniz? Kendisiyle bir gönül bağım oluştu da ondan. Remix seçimlerinden de kolaylıkla anlayacaksınz. Aşağıdaki örnek de zaten en can alıcı remixlerinden biri. Danyel'im güvenli ellerdesin, korkma!

Bir başka lezzet erbabı isim de Chasing Shadows. Her ne kadar sahne isminden pek hazzetmesem de bir Kanye West şarkısı olan "Flashing Lights" coverı oldukça hardcore kanımca. Hani böyle haşin günlerinizde mutlak surette bir doz attırın. Pek başarılı.

Gezinirken gözüme çarpan bir başka remix ise Rihanna'nın son "dolgun" şarkısı "Rude Boy" için Chrispy'nin hazırladığı remix. Günü takip eden genç DJ, anlaşılan o ki deneysellikten çok popülarizmden yana.

Sözün kısası sayın izleyiciler, okuyucular, dinleyiciler... Önyargılarınızı atın, oturun biraz vakit ayırın. Bu dubstep olayı bence gayet beğenilesi.. Haydin afiyet ola...

İzlemek lazımdır

2010-05-04T22:59:00.000-07:00

aşk

2010-05-03T01:15:00.001-07:00

Şimdi sen kalkıp gidiyorsun. Git.
Gözlerin durur mu onlar da gidiyorlar. Gitsinler.
Oysa ben senin gözlerinsiz edemem bilirsin
Oysa Allah bilir bugün iyi uyanmıştık
Sevgiyeydi ilk açılışı gözlerimizin sırf onaydı
Bir kuş konmuş parmaklarıma uzun uzun ötmüştü
Bir sevişmek gelmiş bir daha gitmemişti
Yoktu dünlerde evvelsi günlerdeki yoksulluğumuz
Sanki hiç olmamıştı

Oysa kalbim işte şuracıkta çarpıyordu
Şurda senin gözlerindeki bakımsız mavi, güzel laflı İstanbullar
Şurda da etin çoğalıyordu dokundukça lafların dünyaların
Öyle düzeltici öyle yerine getiriciydi sevmek
Ki Karakoy köprüsüne yağmur yağarken
Bıraksalar gökyüzü kendini ikiye bölecekti
Çünkü iki kişiydik

Oysa bir bardak su yetiyordu saçlarını ıslatmaya
Bir dilim ekmeğin bir iki zeytinin başınaydı doymamız
Seni bir kere öpsem ikinin hatırı kalıyordu
İki kere öpeyim desem üçün boynu bükük
Yüzünün bitip vücudunun başladığı yerde
Memelerin vardı memelerin kahramandı sonra
Sonrası iyilik güzellik.

CEMAL SÜREYA

akar kokar sevgiler

2010-04-28T03:56:00.000-07:00

dünden bugüne değişiyor, dönüşüyor, devrim devrim devriliyor bu beden. beynimin içinde filler tepiniyor. kalbim bir aslanın ağzında paramparça. bir üzülüyor, bir kızıyorum hayata. en çok dırdırı da kendime yapıyorum. sonra sıkılıyorum kendimden. bir fırsatını bulsam koyacağım kıçına bir tekme, yürü git, biraz dinlen öyle gel diyeceğim. ama yooook. kıyamıyorum da kendime bir yandan.

kendimi kapattım bir sorgu odasına. son kırk gündür kılı kırk yarıyorum. önceleri sakin sakin sorduğum soruları şimdi pata küte döverek soruyorum. yanıtları önemli bir cinayetin ipuçlarını dökecek ortaya sanki. o neden böyle oldu, bu neden şöyle derken hırpaladıkça hırpalıyorum. biliyorum, en çok işkenceyi kendime yapıyorum.

günün sonunda aldığım yanıtlarsa içler acısı. onca şiddet sonrası aynada bakıyorum kendime. yüzüm gözüm kalbim mosmor. kırgınlıkların intikamını toptan alıyorum. ama üzülüyorum da bir yandan. acıyorum onlara.

hadi ben kendimi pata küte dövüyorum da onlar ne oluyor. onların durumu içler acısı. yalnızlıklarıyla başbaşa, olan bitenden habersiz, mutluymuş gibi yaparak gün harcıyorlar. harcıyorlar dediğim de basbayağı sözlük anlamı.

en azından ben durum değerlendirmesinden en az hasarla çıkarak yatıyorum yatağıma. en azından huzurla uyuyorum. çünkü emek harcamayı biliyorum. insanları sevmeyenler, sevip de göstermeyenler, gösterip de samimi olmayanlar, kısacası emek harcamayanlar utansın.

Güne bununla başla, sonra o günden hayır bekle

2010-04-18T01:32:00.000-07:00

gündüz niyetine

2010-04-17T23:34:00.000-07:00

Pek uyumuyorum. Uyuduğumu anlamıyorum. Ara sıra bayılıyorum yalnızca. O yüzden bir aydan fazladır rüya görmüyorum. Bu sabah beş sularındaki vardiyamdan sonra bir saatlik bir sızma yaşadım yine ama bu kez bir rüya gördüm. Gündüz niyetine mi derler... Herneyse işte...

Japonya'dayım. Bir Çin müzesi varmış. Hatta dünyadaki tek Çin müzesi de buradaymış. Ama Japonlar Çinlilere garezlerinden ne bir tabelayla yerini belirtmişler, ne de soranlara söylüyorlar. Ancak gezeceksin de bulacaksın.

Ben buluyorum. Benim rüyam ya bu...

Müze devasa taş bir bina. Belli belirsiz ismi kazılı üzerinde. Ama en önemlisi havada asılı duruyor. Uçarak girebiliyorsun içine. Rüya benim ya ben uçuyorum, içine giriyorum. Meğerse müzede bir de çocuklar çalıştırılırmış. Japonlar Çinli çocuklara lalalar gibi eğitmenlik yapıyorlarmış sözde ama ben inanmıyorum. Bu çocuklara kesin eziyet ediyorlar diyorum.

Uçarak girdiğim müzeden uçarak iniyorum. Bu kez kucağımda bir Çinli çocukla. Onu himayeme almışım.

Yere inince ilk iş sevgiliyi arıyorum. "Bir Çinli çocuğumuz oldu" diyorum. Rüyamda da kırmıyor beni, ses çıkarmıyor.

Seviyorum onu. Uyanınca yanımdaki bir büyük bir de küçük adama bakıyorum.

Onların sevgisiyle binlerce Çinli çocuğa anne oluyorum.

2007-2010 arası flashbacks and forwards

2010-04-17T14:38:00.000-07:00

Yıl 2007. Radar Live.
Billboard ekibinin bir kısmısı gazi olmuş, revirde yatıyor, bir kısmı iş peşinde. Bendeniz ise pembe elbisem, sevgilim, yanık tenim dolayısıyla pek mesudum. CocoRosie sahnesini bekliyorum gün boyu. Ve konser biraz geç başlasa da muhteşem bir performansa dönüşüyor. Bu arada yanımızda Morveötesi Harun, biraları tokuşturuyoruz, şerefe... İşte özlenen festivalden bir anı. Bir de şarkı...

Görmemişin oğlu olmuş

2010-04-17T03:21:00.000-07:00

Tarih: 17 Nisan 2010

Bir öğleden sonra. Yağmur çiseliyor İstanbul'da. Semt Kozyatağı. Arka bahçeye bakan bir evin pencere önündeyiz. Masada çay, fotoğraf makinesi, kapalı bir telefon ve birkaç kitap. En üstte Elif Şafak'ın "Siyah Süt"ü. Tam da konsepte uygun bir çalışma. Altında Kaya Genç imzalı "Macera". Daha okunmayan bu kitap belki de yaşlanmışlık hissinin en büyük kanıtı. Bir zamanlar küçük küçük mektuplar yazarak anlaştığı ortaokul arkadaşının Türk edebiyatında umut vaateden çalışması. Onun hemen altında ise Küçük Prens. Yanında yatan bir aylık küçük adama ilk okumak istediği kitap da sanırım bu.

Ve hemen solunda minik beyaz battaniyesi içinde iç çeke çeke yatan tesbih böceği, minik yavrusu, suratı buruşuk, aşk-ı memnu, bal, kaymak, oğlu. Elli santimlik boyuyla nelere kadir bu oğlan. Elinden kadeh, elinden sigara, yüreğinden hüzün ve acı, bedeninden aldırmazlık, aşkından kavga eksik olmayan bu kadına neler yaşattın bir bilsen bebek. Neler değişti sayende bilsen şaşırır mıydın, şımarır mıydın acaba...

Şimdi dudaklarında bir koca bardak sütün izi olan kadın bir zamanlar kahve, sigara, cin tonik üçlemeleri arasında yaşayan diğer kadınla aynı bedeni paylaşıyor. Ne enteresandır. Sadece birkaç sene öncesindeki kadın bugün olsa, evet, elinde kesin yarım bir sigara olurdu. Derin derin içine çekip, çalan şarkıya gözleri dolu dolu eşlik eder, yağmura bakardı derin derin. Sonra kalkar sevgilisine bir olta atardı. Her anları tutku olan bu çift ya sarılır yatardı bugün olsa, ya kavga eder ağlamalara gark olurdu. Evet, bugün olsa böyle olurdu herşey.

Ama şimdi evi bile süt kokuyor kadının. Bedeni akşamdan kalmalıktan değil, tüm gece bebeğiyle ilgilendiğinden halsiz düşmüş. Oysa kendine güvenirdi bir zamanlar. Şimdi özgüveni yerlebir. Artık hamile olmamanın keyfi ile henüz anne olmanın korkusu arasında sıkışıp kalmış. Duyguları da hormonları gibi alt üst. Bir ağlıyor, bir gülüyor. Sonra kendine bakıyor.

Aynada kendi yok.

Başkası var artık.

Kaşları alınmamış, saçları darmadağın, beyazları her geçen gün artıyor. Üstünde özensiz bir tişört, acil anlarda hemen kaldırılıp çocuğa meme vermek için özenle seçilmiş. Altında kocasının eşofman altı. Çünkü ancak ona sığabiliyor. Kolunda nazar boncuklu bir bilezik. Doğum yaptığı gün babası taktı diye çıkaramıyor. Oysa böyle takıntıları, batıl inançları yoktu kadının. Hatta bir de dalga geçerdi böyle şeylerle. Ama değişti herşey. Artık o kadın değil, başkası var bu bedende.

Bir zamanlar tek derdi yazmak, gezmek, içmek, eğlenmek, çalışmak, kazanmak olan kadın yok. Yeller esen yerinde artık sorumlulukları ağır bir anne var. Ve herkes onu izliyor. Ne zaman emzirecek, ne kadar süt verecek, sütü yetecek mi, çocuk doyacak mı, altı temiz mi, aşısı tamam mı derken kadının dünyayla tek bağlantısı artık bu küçük adam. Gözü dışarıyı görmüyor, pencereden sızan ışıkta gözleri kamaşıyor. Söylenen her söze alınıyor, etrafındaki herkesten sıkılıyor. Çünkü kimse ama kimse onu anlamıyor. Ne sevgilisi, kocası, ne arkadaşı, kankası, ne annesi, ne bacısı... Kısacası yedi ceddi uzak artık ona. Yüreği öyle garip diyarlarda hapsolmuş ki kimse onu ısıtamıyor, üşüyor, bunalıyor, ağlıyor, terliyor, ölüyor...

Eskiden olsa kapıyı vurup gitmek kolaydı. Eskiden olsa bir sigara yakmak, bir kadeh birşey içmek kolaydı. Eskiden olsa "işim var" deyip saklanmak kolaydı. Şimdi herkesin ortasında, şimdi herkesin elinde hamur sanki. Şimdi gidemiyor. Şimdi sigara içemiyor, şimdi alkol kesinlikle yasak. Şimdi herkes ağır sorumlulukları altında ezilmesini izliyor. Kimse birşey yapamıyor.

Aradan geçiyor tam 33 gün. Kırkı bile henüz çıkmamış.

Kadın oturmuş hayatında yaşadığı en büyük aşkı izliyor. Yavrusu da gözlerini açmış ona bakıyor. Belli belirsiz bir gülücük atıyor sonra. Kadın hissettiği tüm olumsuz duygulardan utançla ağlamaya başlıyor. Hormonları yüzünden özür diliyor oğlundan. Kimseye değil, yalnız oğluna hesap veriyor.

"Sen" diyor. "Sen ömrümün başlangıcı, sen beni var eden, sen beni yeniden doğuran küçük insan. Aşkların en büyüğü. Sana olan sevgimle büyüyeceğim ben de. Senin sevginle döneceğim hayata."

Son 33 gündür ilk defa akla mantığa uygun bir cümle çıkıyor ağzından. Sonra çıkıyor balkonuna. Bakıyor ki karşıki ağaç filizlenmeye başlamış. Yaz geliyor. Onun ömründeki yaz da yeni başlıyor. Kış bitti. Biten sütüne gülerek bakıyor, gidiyor kendine bir demli çay koyuyor. Bir de sigara yakıyor, ömrünün yeni başlangıcının şerefine. İçine çekemiyor ama olsun. Keyif sigarası bunun adı. Açıyor telefonunu. Sevgilisi şaşkınlıkla öte yanda, "birşey mi oldu?" diyor. Birşey olmasa aramıyor muydu kadın acaba, farkında bile değil. "Seni seviyorum" diyor. Öylesine titriyor ki sesi, sevgilisi şaşkınlık, özlem ve endişeyle "Ben de" diyor. "Ben de sizi çok seviyorum." Ve işte hayat başlıyor. Yeni sorumluluklar, yeni ağırlıklar yanında büyük mutluluklar, büyük aşklarla...

Ve işte hayat başlıyor. Yenilenmiş sözcükler ve hiç kurulmamış cümlelerle...

sen + 1

2009-09-24T02:59:00.000-07:00

Sonuç

Hiçbir şey silemez aşkı,

ne tartışmalar ne ayrılık

Bir de bakarsın yeniden gözden geçirilmiş,

ölçülüp biçilmiş, üstünde düşünülmüştür.

Ve şimdi düzyazı parmaklı sancağımı kaldırıyor,

doğdum doğalı ve yürekten,

sevdiğime,

ölene dek de seveceğime

yemin ediyorum.

Mayakovski'yi severim. Daha nice şiirleri var sevdiğim de bugün yalnızca biri vardı yeniden okumak, hatırlamak istediğim. Karnım büyüyor. İçimde büyüyen bir ateş, bir sevgi topu, bir kalkan hayata karşı. Sen ve artı bir. Ben ve artı bir. Artı birimiz ve biz. Ne garip bir hayat. Basit ve kendi halinde başlayan bir aşk bu kadar güçlenebilirdi.

Ben arkadaşlarıma bir çocuk var demeden damdan düşer gibi girerken hayatıma ne ben senin varlığına bu kadar alışacağımı bilirdim, ne de sen beni bu denli hayatına sokacağına.

Herhangi bir ikili gibi olana bitene bakıp şaşırırken ve birbirimize laf ederken hiç bilir miydik sonumuzun bu olacağını.

Seneler öncesine dönsen elinde başkasının eli, hiç düşünür müydün acaba hayatına giren bir kadın 2 senede hayatını darmaduman edecek...

Hayat sürprizlerle dolu derken kimse şaka yapmıyormuş. Dank diye vuruyor, tak diye çarpıyormuş.

Onca sorun, onca "artık dayanamayacağım" cümlesinden sonra hala yanyana ve elele durmak. Ve üstüne bir de kesmezmiş gibi üremek.

Hayal bile edemezdim bunları.

Kader bu olsa gerek. Seninle benim artı birimiz olmalıymış sevgili.

Çoğalmalıymış sevgimiz.

Tanrı bizi bir torbaya koyup sallıyor da sallıyor sanki.

Hiç ayrılmayalım diye karıştırıyor da karıştırıyor.

Ne diyor şair,

Ve şimdi düzyazı parmaklı sancağımı kaldırıyor,

doğdum doğalı ve yürekten,

sevdiğime,

ölene dek de seveceğime

yemin ediyorum.

Ne olursa olsun...

Her daim...

Sen ve artı biri ...

Yemin ediyorum...

2009-06-11T15:50:00.000-07:00

7 haziran pazar. gece saatler on biri bile göstermeden küt diye çekip gittin. biz odanın kapısında duruyorduk. üç kız. üç küçük kız. üç yüreği kırık kız. ağlıyorduk. bencilce belki ama senin terkedip gidişine ağlıyorduk.

sen ki yıllarca ne çok kadına sevdirdin kendini kimbilir ve ne çok kadını kırdın. son gününde, son saatlerinde en çok biz görüyorduk, en çok biz istiyorduk geri dönmeni.

seni anlatmak zor bu dünyaya. sen anlatamadın ya 10/10 edebiyatınla; biz nasıl anlatalım.
anlamaz bu kerizler derdin ya hep. kızma ama söyleyeceğim. anlamazlar doğru da senin duyguların, doğruların, önsezilerin de fazlaydı be bu dünyaya. bu evren toplanıp gelse çözemezdi senin kalbinin kırgınlığını. ama sen de inan ya buna biz üç küçük kız uğraştık da buna. kalbinin tamirine. seni çok sevdik be dayıcığım. senin her kızgınlığında biz öldük, dirildik. senin sevginle çoğaldık, büyüdük, devleştik.

chris de burgh çalıyor şimdi senin hatrına. bak rakım yeşil efe. iki de buz içinde. bir de peynir. bak inan yalnız başıma seni düşünüyorum bu odada. bangır bangır revolution çalıyor. kulağımda senin sesin. tam da şarkının da ikinci dakikasının sonlarına doğru aç aç sesini diyorsun. ah diyorum. şu plak takılmasa, çizilmemiş olsa da dayım üzülmese de. karşımda oturuyorsun. elinde sigara. gökyüzünde bir yere takılıp kalmışın. hayali bir kadın var orada. ona dikmişin gözlerini. duruyorsun, derin bir nefes, ve bir nefes daha. sen böyle içimdesin işte şu an. sigaramdan her bir nefes çekişimde sen de daha bir doluyorsun içime. keşke senin insanlığını kabul edebilseydi bu dünya be dayı. ah senin duygularını anlayabilseydi bu kerizler. ah senin nezaket kurallarını bilebilseydi bu eşekten doğma insanoğlu. ah be dayım. keşke biraz daha zaman verseydin bize de az daha tadına varabilseydik senle muhabbetin.

ama diyecek söz yok. sana kızamam. sen kimilerinin bencilce sandığı ve aksine kimseye yük olmak istememekten kaynaklanana aşırı bir nezaketle aramızdan ayrılırken ben hayatımın tam da bu gününde herşeye ağlıyorum. hayatımdaki en büyük aşk, müzik bile tatmin etmiyor beni dayı. sesi sosuna kadar açıyorum ama sen yoksun. chris de burgh koyuyorum, olmuyor. paul anka koyuyorum, olmuyor. hiç bir şey beni mutlu edemiyor dayı.

isyan etmeyeyim diyorum. o en doğrusunu bilir diyorum ama kendimi üzülmekten alıkoyamıyorum be dayı. ne olur tut beni şu an. kollarımdan tutup bir anda sarıl bana dayı. son gününde ellerime sarıldığın gibi sarıl bana dayı. nolur burdayım de yoksa bütün dünya çökecek sanki bir anda. hiçbir nota keyif vermiyor dayı. ne olur yetiş, ne olur tut beni dayı. çok yalnız, çok korunmasız hissediyorum kendimi. müzik de bitecek senle dayı. ne olur tut beni, sarıl bana da devam etsin bu şarkı. ben razıyım senin kızgınlığına da.

gitme dayı.

gitme diyorum da biliyorum artık bencilce. gittin sen. yoksun artık. ve ben sadece senle
kelimeler ve şarkılar üzerinden bir ilişki kuracak, gözlerimi kapatıp senin güzel yüzünü hayal ederek geçireceğim kalan günleri.

kulaklarımda senin sesin. sanki suçmuş gibi ağzından hızla çıkıp giden "zeynep" sesi. sanki karşında bir canavar varmış da benim de hızla karşısına çıkıp onu kovalamam gerekiyormuş gibi panikle, heyecanla, korkuyla ağzından çıkan "zeynep" sesi. ah dayı. bunu bile özledim. ben seni canavarlara karşı korurken büyüdüm. ben senin kızgınlıklarını dinleyip seni yatıştırırken büyüdüm ve sen benim de tam kocaman olduğum günlerde tam da seni kollarımın altına alabilecekken çekip gittin ya bir anda balon söndü, ben bittim. tam zamanıydı be dayı. daha doymadan, daha yapacaklarımızı yapamadan.

aniden ve çaktırmadan çekip gittin ya bana en çok o koydu. yük olmaya çekinir gibi bir an evvel ve acısız sandın. ama görüyorsun ya bombok ve düzenli ağlama seanslarıyla.

ne yaptın be dayı.

ben sensiz nasıl chris de burgh dinleyeceğim be dayı.
ben sensiz nasıl hayal kuracağım be dayı.
ben sensiz nasıl büyüyeceğim söyle bana.

Bugün...

2009-04-24T06:25:00.000-07:00

Bugün canım yandı benim. O yüzden de günün şarkısı bir o kadar derinden geliyor.

Dream Theater'dan "Space Dye Vest".

Neden demeyin. Mecalim yok anlatmaya. Ama bugün biraz bağrım yanık. Maruz görünüz.

Hayatımdan çıkıp gidenlere, bir daha geri dönmeyeceklere zaten üzülürüm. Belki bencilce ama evet ölüm benim ruhumu yaralıyor. Ama bir gecede iki kişiyi kaybetmek daha da acıymış.

Her ölüm erkendir derken boşuna dememişler.

Doğru. Hele hele yaşanmışlıklar çoksa insan engel olamıyor. Dokanıyor bu durum. İçimde birşey ağla rahatlarsın diyor, diğeri ağlayan beni küçüksüyor. İkiye bölünüyor ruhum. Bencil olma, yaşadılar ve gittiler desem diyemiyorum. Oturup yas tutsam kendime kızarım.

Düşünüyorum. Yazıyorum.

Yazmak, bilinçaltına saygı beklemektir.

O yüzden lütfen bugün üzerime varmayınız.

Mazeretimiz var, kapalıyız.

sen neymişsin be abi?

2009-04-16T09:33:00.000-07:00

Baştan söyliyim; günün şarkısı Bat For Lashes'dan Daniel.

Bugün oturdum Pet Shop Boys albümlerini dinledim bir bir.
Yaşlanmamak ne güzel.
Keşke biz de onlar gibi olsak.

Sonra bugün gene oturdum, bir kitaba başladım.
"Evrenden Torpilim Var"
Bir başarı öyküsü. Kişisel gelişim kitabı gibi bişi.
Bakalım okuyunca başım göğe erecek mi?

Sonra bugün yine oturdum, ıspanak pişirdim.
Bir daha yapmak mı? Tövbe.

Aradan zaman geçti, yine oturdum.
Düşündüm. Düşünmek çok yoruyor beni anladım.

Allah müzik sektörünü nazarlardan korusun. Amin!

2009-04-10T12:08:00.000-07:00

Bugün öylesine içim kıpır kıpır ki; gecenin kör bir vaktinde aldığım DVD'leri, Lost'un son bölümünü ve şu sıralar kendimi fazlasıyla kaptırdığım Yüzyılın Sonu (editör: Nathan Gardels) adlı kitabı bile bir kenara itip kendimi bloglara vermiş bulunuyorum.

Ay Allahım yazasım hiç bitmesin inşallah... (Kendine dua eden insan modeli)

Bu aralar biz müzik sektörü çalışanları için ne çok güzel şey oluveriyor.

Sevinç çığlıkları attıracak, taklalar attıracak ne güzel haberler geliyor...

Şimdi elbette, hepsini bir bir yazacak değilim. O zaman dergiye ne kalacak değil mi ya?

Ama birkaç tüyo verebiliriz belki. Ya da facebook'a haberi düşenlerden başlayalım.

Öncelikle elbette bizlere mutluluk çıbıkları taktıran festival-konser haberleri...

1- Rock'n Coke açıklandı. Line up gayet kuvvetli. Duymuşsunuzdur. Pek bayılmasam da sahnelerini çok izlemek istediğim Linkin Park, özellikle ergenlik çağımızda bir tarafımızı şişirten enerjimizi açığa çıkarmamızı sağlayan ilk göz ağrılarımızdan The Prodigy (ki yeni albümleri harikulade), endüstriyel müziğin babaları olma sıfatına nail olan ve sahne enerjileriyle "of of of dağlara taşlara" dedirten NIN, her nedense "Lights Out" adlı şarkısını dinlerken gözlerimi kapadığımda Hümeyra söylüyor gibi düşündüğüm ve klibine bayıldığım Santigold, "Hardly Wait" yorumuyla beni yıllar öncesinde kendisine aşık eden Juliette Lewis, ve ve ve... Vesaireleri çok fazla bu festivalin. Sanıyorum geçen sene organizasyonu gerçekleştirmemenin gazı var herkeste. Rock'n Coke süper line upıyla geri döndü. Hoşgeldi. Bu arada unutmadan hatırlatalım. Festival bu yıl İstanbul Park'ta düzenlenecek.

2- Miller yeni bir festival düzenliyor. İsmi de Freshtival. İyi de insan herhangi bir organizasyon, okazyon, konser ortamında nasıl freshleşir demeyin, göreceğiz. Zaten henüz 3 isim duysak da beni gayet freshleştirdi. (O ne demekse...) "Jump In The Pool" şarkısıyla beni nerede olursam olayım (vallahi utanmadan yapıyorum) zıpzıpzıplatan Friendly Fires ve Amy Winehouse'un tahtında gözü var denilen ama benim pek de inanmadığım Gabriella Cilmi. Birileri daha var ama yazmıyorum. (Kıllık olsun.)

3- Pek tabii Efes One Love... Ve evet, inkar etmeyeceğim en sevindiğim haber, Röyksopp. Zaten gönlümde ayrı bir yerleri vardı, bir de sonra röportaj yaptık, hakkaten bayıldım. Ayrı bir dünyada yaşıyor bu dediğiniz türden adamlar nihayet Türkiye'de sahne alacaklar, bakalım ne olacak. Konserle ilgili de birtakım duyumlarım var. Ama onları da yazmıyorum. Çünkü malumunuz Billboard'un Mayıs sayısında zaten olacak. (Alın okuyun diye boş yere dil dökmüyoruz herhalde.)

4-Şimdi diğer bütün konser haberlerini bir bir yazmaya kalksam biliyorum sevgili müdürüm kızar. Ne diye o güzel cümlelerini dergine saklamıyorsun da olur olmadık yerlerde harcıyorsun der. (Meltem'e gönül alma göndermesi) O yüzden susuyorum. Ama dediğim gibi Billboard mayısı kaçırmayın. Çok aciiiip haberler var. "Yuh" diyeceksiniz.

5- Aramızda kalsın bir sır vereceğim. Masstival için Bülent Burgaç'la canlı bağlantıya geçtim. Çok acayip isimler saydı. "Ay" dedim, "dur napıyosun"... Derin bir nefes aldım, "oh" dedim. Sonra da telefonu kapadım. Yüzümde kocaman bir gülümseme. Biliyorum, biliyorum kimlerin geleceğini de söyleyemiyorum. Az kaldı, az. Dergide hepiciği yazıyor olacak...

Gelelim albüm haberlerine....

İtirafım var: Manga'nın albümünün çıkmasına sayılı günler kala bugün kendileriyle buluştuk. Bir acayip röportaj. Sevgili mesai arkadaşım Ömer'le ben bu beş kafası dopdolu adamla anca başettik. Tam 2 saat 20 dakika anlattılar, dinledik. Hayır, bu röportaj nasıl çözülecek, nasıl yazılacak... Elbette zor işler. Ama canları sağolsun. O kadar güzel konuştular ki biz de işimizi bir kez daha sevdik. Albüme gelince... Benden alır 10 üzerinden 8. Onlar bu geçen dört sene içinde bir adım değil, dört adım birden atmışlar. Biriktirmiş, gelişmiş, gazı almışlar. Çok çok güzel. İki puanı nerden kırdığımı ise yine röportajda göreceksiniz. Cevabı nerde? Elbette Billboard'da:-)

Duman... Uzun bir aradan sonra onları yeni albümleri ve hatta double albümleriyle karşımızda görmek bizi çok mutlu etti. Sevgili Nisan ayı kapağımız, Duman, albümünüzün müzikal kalitesini bir kenara bırakalım, samimi müziğiniz ve ciddi çabalarınız için saygılar sunuyorum. Bu arada "Dibine Kadar" gerçekten dibine kadar incitiyor, yaralıyor, sonra ayağa kaldırıyor, kalk koş diyor. Forrest Gump hesabı...

Gren... Henüz albümü dinleyemesem de sevgili Murat Çopur arkadaşımızın bas gitarıyla şenlenen Gren'in debut kasedini nihayet elimde tutuyor olmak beni çok sevindirdi. Kardeşim bu adam da o kadar başarılı ki her yerde yani. Neyse dinleyelim, kritiğini Billboard'da okursunuz artık.

Soğracımmmmaaaaa....

Du bakayım başka neler var...

Placebo yeni single yaptı biliyorsunuz. Adeta dinleyicilere sus payı. Gösteriyor elletmiyor.. Ama pek şahane. Özledik kendilerini. (Belki yakında izleriz, ne dersiniz?:)

Bir de unutmadan... Mayıs kapağımız çok acayip bir isim. Bir tüyo. Yerli. Türkiye'nin en çok merak edilen, en çok konuşulan isimlerinden biri. Ayıptır söylemesi bugün onun da kapak çekimi yapıldı. Sevgili Dinçer Dinç tarafından. Çok bomba şeyler çıkacağına inanıyorum.

Gripin de askerden dönüyor yakında. Bekliyoruz artık. Aylardır çalmamanın verdiği gazla bir sahne çalışması yaparlar herhalde.

Ah keşke Amy Winehouse da artık sahnelere dönse, albümümü de yaptım, gayet de sağlıklıyım hatta o koca bozuntusunu da boşadım kendime geldim dese ne güzel olacak. Bayılıyorum kadına ama üzülüyorum da bir yandan...

Bir de Lisa Ekdahl isterim. Ne alaka demeyin, caz severim. Yeni albüm isterim.

Ne de kafiyeli oldu...

Neyse gazı aldım gidiyorum

Biri beni durdursun.

İyisi mi ben Billboard yazıma döneyim... Siz de biraz dergiyi bekleyin.

Ciao.

PS: Billboard okumayan müzik konusunda ahkam kesmesin. Gebertmiyim!

Son dakika Information: Chill Out Festival'da Lamb çıkıyor. Şu an deliriyorum!

artık gitme vaktin geldi

2009-04-09T14:31:00.000-07:00

bir gün belki okursun umuduyla yazmak.

Günün şarkısı: Jacques Brel - "Ne Me Quitte Pas"

kendime geçmiş olsuna gidiyorum

2009-04-07T03:21:00.000-07:00

Hayat ne garip. Dün nasıldım, bugün nasılım?

Sadece 20 saat önce sevgilimle dostuma yemekler hazırlıyor, keyifle sangriamı yudumluyordum. Şimdi ise kolumu kıpırdatamıyorum. Hasta olmaktan nefret ediyorum. Dün geceden beri artarak gelen boğaz ağrısı ve ateş şu saniye tepe noktada ve ben inatla ayakta durup yazı yazmaya çabalıyorum.

Beynimle bedenim keçi inadıyla boğuşuyor. Biri "yat" diyor, biri "hayır, pes etme".

Grip olmak bile moralimi alt üst ediyor. Ve sırf bu yüzden dinlenmek yerine oturmayı tercih ediyorum.

Ayıptır söylemesi, bir tabak tavuk suyuna çorba için herşeyimi verebilirim şu an.

Ama yine de boyun eğmiyorum hastalığa. Sabah kendime geçmiş olsuna gitmek için önce kalkıp eczaneye gittim. Pamuk eczanesi sağolsun, çok iyi ağırladılar beni. İlaçlarımı aldım. Arkasından salya sümük markete. Gazetelerimi aldım ve sonra hasta ziyaretlerinin vazgeçilmezi.

Petrol sitesi girişindeki 30 yıllık çiçekçiden bir demet beyaz frezya.

En sevdiğim.

Eve geldim. Şimdi ağlasam mı gülsem mi bilemiyorum.

Kendine çiçek alan kızın öyküsünü yazacağım sanırım. Ve tabi günün şarkısını eşliğinde.

Yann Tiersen'den "L'homme aux bras ballants"...

Günün özlü sözü; hastalıkta ve sağlıkta kendinizi sevin!

"mut" bu kadar da önemli mi?

2009-04-03T13:44:00.000-07:00

"Olmak ya da olmamak" demiş ya Shakespeare. Ne güzel demiş.

"To be or not to be"

Bu kadar da önemli mi mut-lu olmak? Zaman zaman bırakın da olmayalım be kardeşim. Her anımı sevgi böcüğü olarak geçirme gibi bir zorunluluğum mu vardı? Hayır olsaydı da yapamazdım. Ben kendi mut-lu-luğumu da mut-suz-luğumu da pek seviyorum.

Misal şimdi yalnız başıma Yasmin Levy dinliyorum. Mut-a dair en ufak bir hareket yok. Basbayağı hüzün.

Duruyorum, düşünüyorum, geçmişe dönüyor, eski dostları, aşkları yadediyorum. Özlüyorum. Kızıyorum. Küsüyorum. Pişmanlık duyuyorum. Kısacası her Akdenizli gibi hissederek yaşıyorum.

Hüznümü, mut-umu, her haliyle seviyorum.

İyi günde, kötü günde diyerek başladım ben bu hayata. O yüzden hiç de kendimi yadırgamıyorum.

Günün şarkısı: Yasmin Levy - "Me Voy".

Hippi aşklara özendim

2009-04-02T05:20:00.000-07:00

Bir gösterip bir vermiyor bu bahar.

İçim bir açılıyor, bir kapanıyor. Bu ne biçim iş çözemedim.

Havanın dengesizliği playlistimi de formatlıyor her sefer.

Şu an şu saniye ne öneriyorum:

Puslu havanın ilacı; romantizm. Ve kesinlikle umut.

Kafamda bir hikaye yazıyorum mesela bugün için.

Yaz günü sevgilinden ayrılmışsın mesela. İçin acıyor ama hava senin bunalımına müsaade etmiyor. Ağlamış gözlerle etrafına bakıyorsun. Herkes cıvıl cıvıl. Odana kapanacak halin yok ya? Alırsın eline bir mojito. Gözlerin yaşlı. Hafif hafif salınırsın. Ve işte o an gözlerin başka bir aşkın umuduyla gizliden gizliye etrafı araştırır. Kendine inanamazsın. Hayatın tamamı da bu şarkı gibi olsa. İzin vermese uzun süreli acılara.

Devendra Banhart ve "Carmensita" !

PS: Bu arada yandaki video çubuğumdan (ki nasıl oldu bunu eklemeyi becerdim bilmiyorum) Devendra Banhart'ın bayıldığım kliplerini izleyebilirsiniz.

Sizi mi seçtik harbiden?

2009-03-30T07:57:00.000-07:00

Dünkü seçimler sonrasında yaşadığım mutsuzluk kalbimi acıtıyor. Neden diye sorgulamak istiyorum.

Bu kadar mı beyinsiz, bu kadar mı gerzek olur bir millet?

Gerçekten bunları mı hakkettik biz?

Onlarca insanın kanını eline almış bir adamın ölüsüne bakıp ağlıyor, partisini her biri bizi biz yapan bir ilimizin genel başkanlığına getiriyorlar.

Öldü diye herkesi iyi mi anmak gerekir? Anmıyorum kardeşim.

Hitler'e bile el fatiha mı yapacağız o zaman?

Hadi onu da geçtim. Hizmet etmesi gereken-ettiğini zanneden vatandaşına "ananı da al git" diyerek basitliğini, avamlığını ve ahlaksızlığını her defasında kanıtlayan adamları başımıza koyuyoruz.

Yargı, yasama, yürütme...Her bir makama "manav" olamayacak tipleri oturtuyor, bir de karılarına hastanelerimizi ellerimizle veriyoruz.

Üniversitelerin her bir noktasına hayata at gözlüğüyle bakan, dar görüşlü, kafadan özürlü adamları koyuyor; bir de üstüne bizleri sınavdan geçirmelerini bekliyoruz.

Lanet olsun diyorum sadece.

Seçim sandığına yürürken sadece gözleri açıkta kalmış kadınların sadece yüzü, elleri açıkta kalmış bana bakarak gülmelerine gıcık olarak yaşıyorum. Kocamın elini tuttuğum zaman bana ahlaksızmışım gibi bakan sakallı, gözlerinden kin dökülen adama nefret besleyerek yaşıyorum.

Evet kabul ediyorum.

Böyle demokrasi istemiyorum.

Ben sizi istemiyorum. Seçmediğim topkekleri, ampul kafaları istemiyorum.

Bir röportajın perde arkası

2009-03-27T07:18:00.000-07:00

Biliyorsunuzdur geçtiğimiz ay Billboard'da son derece keyifli bir Röyksopp röportajı vardı.

Hayır hayır kesinlikle burada kendime paye çıkarmıyorum. Röportajın eğlenceli kısmının sorumlusu asla ve asla benim gibi huysuz bir insan olamazdı, olmadı da...

Bunun sorumlusu kesinlikle Röyksopp'un "genius" adamı Torbjorn'dur.

Torbjorn Brundtland kimdir derseniz (ki demeyin açın wikipedia'dan okuyun), kendisi şudur:

En popüler ağızla tarif etmeye çalışayım. Bir dönem "What Else Is There" diye bir şarkı vardı hani. (Şarkı demek de ne kadar ucuzlatıyor yaptıkları işi ya neyse...) Bir kız vardı da ayakları yerden havalanıyordu hani. Neyse işte...

O müthiş şarkının sahibi Finlandiyalı grup Röyksopp'un çipil bakışlı yakışıklısıdır Torbjorn. (Kocam duymasın)

İsmi de aynen budur: Torbjorn Brundtland!

Röportajda yazmıştım. Bir Cuma günü telefonda yapacağımız 20 dakikalık görüşmeden bir hafta öncesinden itibaren bir endişe hakim oldu bana.

Nasıl sesleneceğim ben bu adama diye içim içimi yedi.

İşin kötüsü, hayatında bir kere konuşacağın ve yaptığı işlere hayran olduğun bir adama sizli hitap da edemezsin ki.

Neyse telefonu açışımla birlikte "Am I talkin' to Torbyörn, right?" dedim.

Dedim de saniyenin milyonda bir diliminde bir kalp krizi geçirmişimdir herhal.

Allahtan "Yeahhh" dedi de bir oh çektim.

Gerisi malum. Kendisiyle yirmi dakika son derece sürreal bir röportaja imza attık. Ee siz de mutlaka dergiyi alıp okumuşsunuzdur. (Okumayanlara hakkımı helal etmem)

Gelelim, grubun yeni albümüne... Ekibimizde sanırsam beğenmeyen yok. Bu güzel albümün ellerimize ulaşmasını sağlayan pek sevgili EMI ailesine teşekkürü borç bilirim.

Ama bunun yanında sevgili Röyksopp ekibini de gözlerinden, ellerinden ve hatta yanaklarından öperim.

O ne güzel bir albümdür. O ne biçim endorfin, o ne biçim adrenalin.

Yuh be kardeşim.

Kalbimi zıp zıp zıplatıyor. Ruhumu manik depresif süreçlere sokuyor. Bedenimin dünyayı yakıp geçip uzaya ulaşmasnı sağlıyor. Kısacası gerçeküstü bir mutluluğa ulaştırıyor bu albüm.

Ah be Röyksopp yaktın beni.

Hele o Vision One yok mu? Ömrümü yediniz be.

Dinlemeyenler var mıdır bilmem? (Ki varsa shame on you diyorum sadece)

Mutlaka dinlesinler. Dinletsinler. Duygular, deneyimler, arzular ve kısaca herşey kendini yeniliyor sanki...

http://royksopp.com/

Yan ayna

2009-03-26T04:10:00.000-07:00

Balık hafızalı olduğumdan mıdır bilmem, hangi modelin ne özelliği var asla hatırlamam. Üstüne üstlük, itiraf edeyim, ehliyetim bile yok ve yakın zamana kadar otomobil denilen şey benim için sadece arabaydı. Ancak bir kadın olmayı bırakın bir gazeteci olarak etrafımda olup bitenlere gözlerimi kapamamın imkanı yok. Ne de olsa günün en azından sekizde birini yolda geçiriyor, Maslak’ta çalışıyor ve otomobil delileri arasında yaşıyorum.

Henüz devlet huzurunda belgelenmiş bir motor bilgim ya da direksiyon tecrübem olmadığından ben ve benim gibiler için yeni çıkan otomobiller hakkında birşey bilmediğimizi düşünebilirsiniz. Her ne kadar “eğitim şart” demeyi ben de bilsem de emin olun, tecrübelerimiz ışığında gözlemlerimizi paylaşabiliriz. Öncelikle uzun zamandır üzerine düşündüğüm Megane kullanıcılarıyla işe başlayalım.

Geçtiğimiz günlerde saatler tam da mesai bitimini gösterirken Boğaz köprüsü sapağında bulunma gafletinde bulundum. Mazda 323 Practica içinde ağır aksak ilerleyip gereksiz genişliğinden rahatsızlığımı dile getirirken gözüm öndeki Megane II’e ilişti. Her ne kadar kendimden emin olsam da şöfora bakma ihtiyacı hissettim. Tam düşündüğüm gibi. Orta yaşlı bir beyefendi. Muhtemelen evine gitmek için can atıyor. Ancak fazlasıyla dalgın. Etrafıyla pek ilgilenmediği gibi, trafikte tek başına olduğunu düşünüyor kanımca.

Arabasını sürekli kaydırması, dur kalklarda stop etmesi kafasının pek dolu olduğunu kanıtlıyor. Bugüne dek bu örneği o kadar sık gördüm ki Megane kullanıcılarının çoğu mu böyle olur diye düşünmeden edemiyorum. Sanki yollar hep onların... Nedenini çevremdeki otomobil yazarlarına sormadan edemiyorum. Anladığım kadarıyla konfora düşkün orta yaşlı beyler ideali bu otomobil. Dolayısıyla pek saygıdeğer Megane kullanıcıları sıkışık bir trafik olduklarını unutuyor, işte ya da evdeki sorunları didiklemeye odaklanıyorlar. Oysa bir metropol insanıysanız ve özellikle de Türkiye’de yaşıyorsanız en önemli şey güvenliğiniz, değil midir?

Konuyu, “Megane kullanmayın, dalgınlık yapar”a getirmek istemem ancak bizim de dışardan gördüğümüz bazı şeyler var. Mesela Citroen C4 Sedan, bir aile otomobiliymiş. Hiç katılmıyorum. Aile otomobili denen şeyde ön koltuklar bu kadar mı uzak olur? Bir çift birbirinden bu kadar uzak oturacaksa bence boşansınlar daha iyi. Arka koltuklar da çocuklar için hiç uygun değil. Onlar için en büyük keyif, ön koltuklar arasına dizlerini sıkıştırıp ebeveynlerine laf yetiştirmek, değil midir? Bu otomobilde ne mümkün... C4 Sedan, o kadar geniş ki çocuklar sanki dünyanın bir ucunda. Bu otomobil kesinlikle iş adamları için biçilmiş kaftan. Ne de olsa koltuklar arasında belirlenen mesafe, kişisel güvenlik alanına tam da uygun. Ancak bir aile için bu kadar uzaklığa hiç de gerek yok.

Her modele bir kulp bulmak gibi bir niyetim yok elbette. Ama tasarımından reklamına kadar otomotiv dünyasında olup bitenler sadece kullanıcılarını ilgilendirmiyor. Bilginize...

I've had enough of all the clichés

2009-03-24T04:23:00.000-07:00

Odamın camından sızan güneş ve yatağın kenarından beni ve köpeğimizi öpen sevgili.

Gidiyor. Yine bir ayrılık. Ve çipil çipil bakıyoruz ona. "Gitme" ama "git" de bir yandan.

Giden, gelen, yeniden giden ve yeniden gelen bir sevgiliyi aynı limanda aynı ruh haliyle beklemek sabır istiyor.

İşte Björk tam da yanımda o an. Kulağımın biri onu dinliyor.

So broken...

I'm so...

Completely unhealable, baby

Ohhh!!

Ohh-er-him

I'm so broken

Sabahın kör vaktinde, daha kargalar bir gram bok bile yememişken içime oturuyor bir hüzün.

Oysa genele bakarsan belki şehrin yüzde yetmişi bugüne güzel başlıyor.

Ey güneş, çoğunda işe yaradı ama bana sökmedi optimizmin...

Genetik bir septisizm, doğuştan bir pesimisizm ve 30 yaşla birlikte yükselen melankoli.

İşte genel bir zippie profili.

Ve tam da bunları yazarken çınlamaya başlıyor Remedios Silvia Pisa'nın kavruk sesi.

İspanyolca bağırıyor ama benim içime gayet Türkçe işliyor.

Sonra Gönül Yarası'ndaki sahne geliyor aklıma.

Bir şarkının acısını anlamak için dilini bilmeye gerek var mı gerçekten?

Ya da karşındakini anlamak için aynı dili konuşman yeterli midir diyelim...

Yoksa herşeyi kaotikleştiren şerefsiz beyinlerimiz mi?

Ya da lanet olsun psikoloji, sosyoloji okuyan, entellektüel olmaya çalışan, kitapları höpür höpür yutan bizlere mi?

Yine başlıyor.

Şizofren iç sesim depreşiyor.

Susturuyorum.

Oi Va Voi dinlemek istiyorum.

Black Sheep.

"I’ve had enough of all the clichés. Out of sight is out of my mind. I’ve had enough of all the life-changing advice. They invent to pull the wool over my eyes. I’ve had enough of all the clichés. The thought that nothing is even enough. I’m fine until the fears – they catch me unawares. Creep up and start to whisper sweet nothings in my ears. I’m sending out thins tune. To places i once knew. To all the people i have lost. I’m sending out this tune. To another space and time. To another day in my life. I’ve had enough of all the clichés. Sticks and stones they never break me in. But every single word, no matter how absurd. Leaves the faintest trace under my skin. I’ve had enough of all the clichés. I don’t assume the things i cannot see. I try not to be rash – to ponder all the facts. But false conclusions always seem to jump to me. I’m sending out thins tune. To places i once knew. To all the people i have lost. I’m sending out this tune. To another space and time. To another day in my life. Makes no difference. When I try. The numbers all. Multiply."

Klişe.

Ne güzel sözcüksün sen...

kaderimde bu da varmış

2009-03-20T15:58:00.000-07:00

Sektörle ilgilenenler bilirler.

Suat Kavukluoğlu, yazılarıyla zaten müzik dünyasında tanınmış bir gazeteci dostumuzdur.

Kendisi bugünkü zirzop mailleşmelerimizin arkasından bana şarkı yazmış.

Sözler tamam, sıra bestede.

Sonra albüm, klip derken...

Bir bakmışın ben de soyunmuşum...

HUYSUZSUN AMA TATLI MISIN

YOKSA KARA BAHTLI MISIN

YOK YOK HİÇ İNANMAM

SEN 24 AYAR PALAVRASIN...

HADİ ÇEK KIZIM TEZGAHINI

GİT BAŞKA KIYILARA DEMİR AL

ZATEN KURUTTUN ELİN ADAMINI

GİT BARİ BİR ABDEST AL

SÖZ SÖYLENİR HESAP KAPANIR

ÜSTÜNE KAPANLAR KAPANIR

EĞER ARTIK TÖVBE DEMEZSEN

DESTUR, BU LANET BİZE DE YAPIŞIR

HADİ ÇEK ARABANI KIZIM BURADAN

HAYDİ GÜLÜM KENARDAN KENARDAN

SAZ KUŞANIR, SUAT OĞLAN DÖŞENİR

YETER! SAKIZ OLDUN, DÜŞ YAKAMIZDAN

Kendisine bir kez daha sevgilerimi sunarım...

Sansür koymuşum kendime

2009-03-20T14:05:00.000-07:00

Müzik dergisinde çalışıyor olmanın çok güzel tarafları var.

Milyonların merakla izlediği isimleri siz canlı kanlı görebiliyor, muhabbet edebiliyor, telefonlaşabiliyor ve hatta günümüz tabiriyle kanki bile olabiliyorsunuz.

Her ay sayısız albüm dinlenmek üzere huzurunuza sunuluyor.

Yeni gruplar heyecanla size kendini tanıtıyor.

Her akşam bir konsere davet ediliyorsunuz.

Dünyanın öbür ucunda yaşayan bir müzik ikonuna bile telefonla cart diye ulaşıp sanki yıllardır tanışıyormuşsunuz gibi rahatça konuşabiliyorsunuz.

Yazın festivaller de cabası. Birçok grubu sadece izlemekle kalmıyor, bazılarıyla oturuyor sahnedekilerin kritiğini yapıyorsunuz.

Eğlencesi uzayıp gidiyor.

Bir de işin iş kısmı var elbette. Yazı yazıyorsunuz. Tek işiniz bu.

Kişisel olarak hayatımın dörtte üçünde hayalini kurduğum meslek yani.

Yazmak.

Hem de müzik hakkında.

Daha ne isteyebilirdim ki düşünüyorum.

Düşünüyorum da...

İşin pis de bir yanı var.

Malum yazdığım dergi yaşça bayağı bayağı gençlere hitap ediyor.

Ee dolayısıyla bizim de bir takım kurallarımız var.

Ne de olsa halka malolmuş yazılar yazmalıyız.

Mesela yazılarımızda tu kaka şeyler olmamalı.

Misal, Amy Winehouse yazıyoruz.

Kendisi eroin bağımlısı olsa da biz onun bu yanından pek bahsetmemeye çalışıyoruz.

Ya da Lily Allen, Felix Da Housecat'in odasını basıp "Fuck you Felix" dediğinde biz bunu "siktir git Felix" şeklinde çevirmiyor, sadece Lily'nin kafasının şu sıralar biraz bozuk olduğundan bahsediyoruz.

Doğru mu, yanlış mı tartışılır.

Ama bu sansür olayı maalesef kanıma işlemiş.

Hayatıma sinmiş.

Oturup kendi blogumun başına geçtiğimde bile sol omzumun üzerinden birşey bana bakıyor sanki.

Adı: Otokontrol.

Of.

Klavyenin tuşlarına basamıyorum bile.

Kaka yazmak ne zormuş.

Kaka.

Aman kimse görmesin. Kimse okumasın.

Ne o zaman bu blogun mantığı.

Anlamadım gitti.

Bir tutukluk var bende.

Hassiktir.

!?3ıwe4rtuıopğkkgle-*08977890*34ögmnbv890*-üiqödsm

Amanın!

Ne dedim ben.

Küfrettim.

Belki kimse duymamıştır.

Kendi kendime yazıvereyim madem.

Çiş kaka pırt.

Bok tatak zort.

Oh be.

Sansürsüz hayat oh ne rahat.

Hadi yeni bir yazıda görüşelim.

Ciao.

2009-03-19T14:44:00.000-07:00

içimdeki ses. içimdeki ses bam ba...
of bu içimdeki ses.
çığlık çığlığa bağırıyor.
sanki inner shade - life's addiction çalıyor.
boğazım yırtılıyor, sesim çıkmıyor.
shame of you.
sende çıt yok.
garip haller.
hani şu awkward situations dedikleri türden.
türkçesi yok. hiç olmadı.
sen orda ben burda.

oysa;
sen benim sesli harflerim gibiydin.
olmasan. sen olmasan.
what the fuck do I mean_?

neden bir öyle bir böyle yazıyorum?
sebepsiz.
artık hiçbir dilin anlamı kalmadı sanki.
ne sesli ne sessiz anlaşamıyoruz.

This is an addiction.
It may cause a painful death.
And this is a confusion.
It may cause a mental disorder.

You
are
the
meaning
of
my
life
and
the
biggest
question
mark.

işte başlıyor yine savaş.
birazdan egolarımız bu odanın tam da ortasında çarpışacak
kimin göğsüne girecek hançer
kimin kalbi yerlere dökülecek

bilinmiyor

sessizlik
en büyük düşmanı aşkın

ve fonda
inner shade - life's addiction.

This may cause a painful death!

Artık kaçmak yok kendime

2009-03-13T16:59:00.000-07:00

"bir küçük kadın, yanlızlığını paylaşıyor. aşk senin adın, beni güçlü hissetiriyor. artık bitti yalnızlık. deli ruhuma rağmen, yok artık ayrılık! "benim için bu aşk değil" dersem, sevgisinden ne kalır? bunu eğer ona söylersem, yaptığım her şey yıkılır. sabah uyandığımda öpmezse..? buna da alışılırmış. dokunduğumda beni iterse..? sevgime mi alışmış? bir küçük kadın, içkisini yudumluyor. (aşk benim adım!) uzaktaki birine bakıyor artık! yok artık yalnızlık. bir gecelik aşka rağmen, yok artık ayrılık... "benim için bu aşk değil dersem"... buna da alışılırmış..."

ah be adam.
melankoli yapmak bir zamanlar ne kolaydı.
birine aşık olmak, güvenilmezlik, korkular, ego savaşları,...
ne garip bir koşturmacaydı bir zamanlar aşk.
hangimiz daha çok acı çekecek, hangimiz öbürünün canını daha çok yakacak davaları.

sonra bir loop attı.
sen girdin hayatıma.

ne melankoli kaldı, ne savaş.
ne başka ufuklara kayıyor gözlerim artık
ne en ufak bir şüphe.

ah be adam.
ne yaptın da tutarsız ruhumu dizginledin sen.
ne yaptın da inandım ben sana

aşk yoruyor
doğru
ilişki hırpalıyor ruhumu
o da doğru
ama kilo alacağını bile bile yemek gibi birşey bu.

yorgunluğum senin olsun be adam
yirmili yaşların saçma sapanlığı, dengesiz ilişkilerin tutarsızlığı, güvensizliklerin üzüntüsü, güçlü bünyenin en derinine sakladığım korkular...
tarihe gömüldü senle, adam.
iyisi mi?
gitme sen.
bir ömürlük misafir...

gel önce bir kafaları çekelim senle.
sonra belki uyur, belki sevişiriz...

Müzik de klonlandı

2009-03-12T14:41:00.000-07:00

Demin gözüm takıldı. Hilary Duff, hani şimdi de "Reach Out"la çıktı ya ekranlara.
Hani şu Personal Jesus çakması şarkı.
Fena olmamış klibi, tamam da...
Arkasından Nil'in yeni şarkısı "Seviyorum Sevmiyorum" çalınca adeta ulama oldu.
Nasıl bir devamlılık... Pes dedim.
Hani her şarkı ayrı maceraydı.
Kimi kandırdık ki biz şimdi...
Bak playlist bile aynı samplelarla doldu.

Oysa ki bir Tom Waits olsun, bir Calexico olsun, bir PJ Harveyler olsun...
Bunlar başkaydı ya.
Yaşlanıyor muyum acabası...
Ama prototipleştirmeyin kardeşim müziğimizi
Aynı şeyleri dinlemek istemiyorum
Ne o öyle...
Elektronikaymış, yok post punkmış, yok emotrashcoremuş falanmış filanmış.
Yapın bir zirzop müziği de kulaklarımız şenlensin.
Hadi bakiim.